Vraag en aanbod op de arbomarkt

De wereld van arbodienstverlening is aan het veranderen. Hiermee doel ik niet zozeer op de vernieuwde arbowet of de aangescherpte privacywetgeving maar veel meer de verhouding tussen vraag en aanbod op de markt. Wij begeleiden regelmatig aanbestedingen voor klanten die op zoek zijn naar een arbodienstverlener. Enerzijds omdat het huidige contract afloopt en anderzijds omdat er ontevredenheid is over de samenwerking en/of de resultaten. Daarnaast screenen we op verzoek interne arbodienstmodellen op efficiëntie en effectiviteit. Vanuit zowel het perspectief van de opdrachtgever als vanuit de arbodienstverlener valt een aantal zaken op. Opdrachtgevers kennen onvoldoende de situatie van de huidige markt. Enerzijds gaat dit over het capaciteitstekort aan bedrijfsartsen en anderzijds over de veranderde concurrentiepositie in de markt. Het capaciteitstekort aan bedrijfsartsen heeft ertoe geleid dat arbodiensten andere verzuimbegeleidingsmodellen zijn gaan ontwikkelen, passend bij de huidige privacywetgeving. Dit varieert van gedeeltelijke- tot volledige taakdelegelatie modellen. Opdrachtgevers en hun medewerkers die gewend zijn om alleen met een bedrijfsarts te werken verwachten vaak ook alleen nog een bedrijfsarts in te kunnen kopen waarbij men graag een aantal offertes wil kunnen vergelijken. Tevens wil men graag een garantie dat de voorgestelde bedrijfsarts ook de beoogde bedrijfsarts is. Daarnaast wordt er nog met enige regelmaat een goed dichtgetimmerd programma van eisen neergelegd wat niet altijd leidt tot het verleiden van de arbodienst om in te schrijven. Arbodiensten hebben keuze, meer dan ooit. Op offerteaanvragen waar een aantal jaren geleden zeker vijf voorstellen konden worden vergeleken, zien we dat er nu met enige regelmaat maar twee of hooguit drie aanbieders interesse hebben. Arbodiensten bepalen hoe de dienstverlening eruit gaat zien. Opvallend is dat arbodienstverleners zich steeds minder houden aan het programma van eisen en wensen. Daar waar voorheen exact het aantal pagina’s (met voorgeschreven lettertype en lettergrootte) keurig aangehouden werd, bepalen arbodienstverleners veel meer wat en hoeveel ze willen vertellen over hun aanpak. De aanpak die wordt voorgesteld en waar de opdrachtgever het dan mee moet doen. We zien ook een enorme verschuiving in de tariefstelling. Tarieven voor een bedrijfsarts zien we nauwelijks nog onder de 175 euro per uur. Twee tot drie jaar geleden zagen we nog tarieven voorbij komen tussen de 135 – 150 euro per uur. De ‘gretigheid’ om een corporate klant of een politiek interessante klant binnen te halen lijkt steeds meer op de achtergrond te raken. Ook opvallend is dat de tarieven van zelfstandige bedrijfsartsen via intermediairs vaak lager zijn dan via arbodiensten , dat was tot verkort nog andersom. Wat betekent dit voor het inkoopproces van arbodienstverlening? Het is als opdrachtgever van belang dat je weet hoe de huidige markt eruit ziet en welke consequenties dit heeft voor je eigen verzuimbeleid. Maar nog belangrijker is het besef dat er meerdere wegen naar Rome leiden zonder dat je daarvoor concessies hoeft te doen op je visie op verzuim en het gekozen arbodienstverleningsmodel. Immers, dat is de basis, de begeleiding kun je daar nog steeds goed op aan laten sluiten. Het vergt wel ‘out of the box’ denken in termen van taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden. In mijn volgende blog ga ik in op specifieke voorbeelden van ‘de wegen naar Rome’. Rianne Baan, managing consultant Falke & Verbaan 16 mei 2019